มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่คนสองคนต้องมาจบด้วยด้วยเรื่องโง่ๆ แต่คนน่าสงสารสุดก็คงจะเป็นเด็ก แต่ถ้าต้องให้ผมอยู่ทนทุกข์ทรมานกับเรื่องโง่ๆอีก ผมก็ไม่อยากละ ถ้ามันจะจบลงตรงนี้ ก็คงเป็นเพราะผมได้ใช้กรรมหมดแล้ว ส่วนเรื่องวิบากของเด็กๆ ก็คงต้องเป็นเรื่องของกรรมที่ทำกันมาของแต่ละคน แต่ถึงอย่างไร ผมก็ไม่อยากจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้ว มันน่าทรมานที่จะต้องอยู่กับเรื่องโง่ๆ ซ้ำไปซ้ำมา
Archive for พฤษภาคม, 2009
สงบจากจงกรม
เมื่อเช้าเดินจงกรมระหว่างทางที่จะไปขึ้นสองแถว พบความสงบจากการเดิน เพราะว่าก่อนเดินนี่จิตวุ่นวายเรื่องที่ทะเลาะกะเมีย พอเดินแล้วจิตสงบเลยเห็นความสงบที่เกิดจากการเดิน ถึงได้เข้าใจว่า ทุกทีที่นั่งแล้วไม่เห็นว่าจะเกิดอะไรนั้น เพราะจิตมันไม่ได้วุ่นวายอะไร คืออยู่ในอารมณ์ที่ใกล้สงบอยู่แล้ว พอนั่งแล้วสงบก็เลยไม่เห็นความต่างอะไร
เมื่อเช้าเดินจงกรมช่วยได้มากเลย ขอบคุณครับ
ปล.ตอนที่จิตว้าวุ่นแล้วเปลี่ยนไปเข้าสู่ความสงบมันเกิดอาการขนลุก ก็ไม่รู้ว่าปิติอีกหรือเปล่า
ศีลไม่ครบ
ก็ เมื่อคืนศีลขาดสะบั้น จริงๆมันก็ขาดเล็กๆน้อยๆอยู่บ้าง อันนั้นคงเรียกศีลพร่อง แต่เมื่อคืนนี้ขาดแบบเต็มๆ ลองพิจารณาดูแล้วถึงคำว่า ศีล สมาธิ ปัญญา ก็เลยสงสัยว่า การที่เราปฏิบัติไม่คืบหน้านั้น เพราะศีลไม่บริบูรณ์แน่ๆเลย
ก็คงต้องใช้ความเพียรให้มากกว่านี้ ในการประคองศีลให้ครบ ไม่งั้นคงเรียนซ้ำชั้นอยู่เรื่อยไป
เมื่อคืนนอนบ้านแม่ ตอนเช้านั่งก็ จิตใจว้าวุ่นตรงเรื่องที่ไปทำผิดมา และเรื่องที่ทะเลาะกะเมียด้วย คิดว่าถ้าไม่เคยฝึกสมาธิมาก่อนจิตคงสงบลงไม่ได้แน่
อ.อ.น. 3#
ก็เมื่อคืนทะเลาะกะคุณเมีย เซ็งๆ เลยชิ่งไปนอนเล่นตรงร้านที่ติดกะโรงเรียนประชาอุทิศ ปรากฏว่า แย่มาก สถานที่ เด็ก เรียกว่าทำตังค์หายชัดๆ
เลิกเมีย
เมื่อวานทะเลาะกะคุณเมียด้วยเรื่องโง่ๆ คือ มันออกไปไหนไม่รู้ แล้วก็สั่งไว้ว่าให้จับไอ้ดีท่องศัทพ์ แต่พยายามยังไงมันก็ไม่ท่อง ก็คือเหมือนปกติแหล่ะ กวนๆ ทีนี้พออีคุณเมียกลับมา แหกปากด่าซะ ก็เลยฉุนขาดคุยอารมณ์ไม่อยู่ อาละวาดคืนไปบ้าง เลยกลายเป็นเมื่อคืนต้องไปนอนบ้านแม่ซะงั้น
ก็เลยคิดว่าคงให้เป็นยกสุดท้ายละ เพราะต้องอารมณ์เสียกับเรื่องโง่ๆแบบนี้มามากกว่ากว่าร้อยครั้งละ อาจถึงพันด้วยซ้ำ เมื่อเช้าก็เลยบอกแม่ไปเลยว่า จะย้ายกลับไปอยู่ด้วยละ ปกติถ้าทะเลาะอะไรกันผมพยายามปิดแม่ไว้ เพราะไม่อยากให้คนอื่นต้องไม่สบายใจไปด้วย แล้วก็สงสารเด็กๆ แต่ครั้งนี้ผมคงต้องสงสารตัวเองบ้างแล้ว เพราะถึงจะดึงดันไป ก็ต้องเจออะไรซ้ำแบบนี้อยู่ร่ำไป
จริงๆแล้วถ้ามันยอมรับว่ามันผิด แล้วขอโทษซะ ผมก็จะไม่ถือสาอะไร แต่นี่เวลามันผิดทุกครั้ง ผมจะต้องกลายเป็นคนผิดเสียทุกครั้งไป นี่ พลังของทิฐิมานะ ทำให้คนยอมไม่เป็นส่วนผมก็ ยอมมามากเกินไป ก็เลยคงเป็นครั้งสุดท้ายละ
แต่คิดว่าคงไม่จบง่ายๆ เพราะมันจะต้องมาล้งเล้งๆเอาตังค์ คือจะเกาะแดกฟรีไปตราบชั่วกัลปวสาร ไม่มีปัญญาเลี้ยงเด็กๆเอง แต่จะเอาไว้
คงทำใจลำบากถ้าจะต้องไม่ได้อยู่กับลูก แต่อย่างที่เพื่อนรักบอก มันต้องเลือก ที่ผ่านมาผมยอมอดทนไปเรื่อยๆ เพราะไม่เด็ดขาดที่จะตัดสินใจ จริงๆคือไม่เด็ดขาดที่จะเสียลูกไปตะหาก
ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าเศร้าถ้าจะไม่ได้อยู่กับเด็กๆอีก
