ช่วงหลังที่หันกลับมานั่งจะพยายามไม่บริกรรมตัวเลข เพร่ะอยากให้จิตว่างเหลือแค่ตัวพุทโธ แต่หลังจากสงกรานต์แล้วนั่งไม่ได้เรื่อง เมื่อวันศุกร์กลับมานั่งเลยลองบริกรรมตัวเลขใหม่ ปรากฏว่าได้เรื่องขึ้นหน่อย อีกอย่างผมเปลี่ยนสูตรในการบริกรรมด้วย
ก็ ก่อนหน้าที่จะหยุดนั่งไปรอบก่อนผมใช้สูตรในการบริกรรมเป็น พุทเข้า โธออก 1 คือ 1รอบ ไล่เลขไปเรื่อย จนถึง5 นับเป็น 1ยก พอยกสองก็นับถึง6 เพิ่มไปเรื่อยจน 10 แล้วกลับมาขึ้นยกแรกใหม่ ก็รู้สึกว่า วิธีนี้ไม่เวิร์ค จิตเรากังวลเรื่องกลัวจะหลงเลขมากไป มันพะวงว่านี่เลขเท่าไหร่ อยู่ในยกไหน
ส่วนตอนนี้ปรับมาเป็นสูตร Simple คือ พุท โธ 1 ไล่ไปเรื่อยๆ ก็ ครั้งที่ผ่านไปนับไปได้ 130 ก็ ไม่เคยนับได้เท่านี้มาก่อน อีกอย่างเปลี่ยนขั้นตอนเล็กน้อย คือ เมื่อก่อนก็เคยใช้สูตรนี้อยู่ และถือว่าเป็นสูตรที่ใช้บ่อย แต่ทุกครั้งที่ใช้ผมจะพยายามไม่ให้มีตัวคิดแทรก ถ้ามีตัวคิดแทรกจะกลับไปนับหนึ่งใหม่ ซึ่งกลายเป็นทำให้เราเครียด ครั้งนี้เลยช่างตัวคิดมัน นับไปเรื่อย บางทีมีนับซ้ำมั่งก็ช่างหัวมัน
การนับแบบนี้จะเจอปัญหาบ้าง เวลากายเริ่มนิ่ง คือถ้ากายนิ่งจังหวะการหายใจจะช้า และเบา ทำให้เจอตัวคิดเข้ามาแทรกได้ ไอ้แทรกเปล่าๆไม่เท่าไหร่ แต่มันทำจิตหลุดด้วยนี่แหล่ะ ก็ ถ้าจังหวะการหายใจยาว ผมจะเพิ่มคำบริกรรม คือ จาก พุท โธ 1 เป็น เข้าพุธ ออกโธ 1 หรือถ้ากว่านั้นก็เป็น หายใจเข้าพุท หายใจออกโธ นับ1 เคสนี้เป็นแบบยาวสุด
คิดว่าจากนี้คงใช้ตัวเลขช่วยเป็นหลักละ เพราะปกติจะพยายามไม่ใช่เลข จนกว่าจะรูสึกว่านั่งไม่ได้เรื่องแล้ว หรือนั่งจนใกล้ๆจะเลิกแล้ว ซึ่งมันกลายเป็นนั่งแล้วไม่ได้อะไรเลย เพียงเพราะเหตุผลว่า ไม่ต้องการตัวคิด ก็คราวนี้เอาใหม่ จะเริ่มนับตั้งแต่นั่งเลย
