เมื่อเช้าเดินจงกรมระหว่างทางที่จะไปขึ้นสองแถว พบความสงบจากการเดิน เพราะว่าก่อนเดินนี่จิตวุ่นวายเรื่องที่ทะเลาะกะเมีย พอเดินแล้วจิตสงบเลยเห็นความสงบที่เกิดจากการเดิน ถึงได้เข้าใจว่า ทุกทีที่นั่งแล้วไม่เห็นว่าจะเกิดอะไรนั้น เพราะจิตมันไม่ได้วุ่นวายอะไร คืออยู่ในอารมณ์ที่ใกล้สงบอยู่แล้ว พอนั่งแล้วสงบก็เลยไม่เห็นความต่างอะไร
เมื่อเช้าเดินจงกรมช่วยได้มากเลย ขอบคุณครับ
ปล.ตอนที่จิตว้าวุ่นแล้วเปลี่ยนไปเข้าสู่ความสงบมันเกิดอาการขนลุก ก็ไม่รู้ว่าปิติอีกหรือเปล่า
เมื่อวันศุกร์วันแรงงาน เอาไอ้หมวยไปฝากตุ่มแล้วก็เดินไปขึ้นแแ แปหหห้อ ปหฟฟผสองแถวที่โกสุม ระหว่างเดินก็เลยทำจงกรมไปด้วยเลย เลยได้เข้าใจว่าทำไมพระถึงนิยมจงกรมก่อนแล้วค่อยนั่ง
คือเวลาเดินเนี่ย เรากำหนดจังหวะเดินได้ ถ้าเดินปกติมันก็จะไม่ช้ามาก ทีนี้เวลาเอาจิตจับที่เท้าสัมผัส เท้ามันสลับเร็ว ช่วงจังหวะการจับระหว่างสัมผัสซ้ายและขวามันก็สั้น จิตก็เลยจะหลุดไปจับอย่างอื่นได้ยาก แต่ถ้าเป็นเอาสัมผัสที่ลมหายใจ เราอาจเร่งจังหวะการหายใจก็ได้ แต่การหายใจเร็วก็ทำให้สงบได้ยาก เพราะถ้าจะสงบเราก็จะต้องหายใจช้ามันถึงสงบ ดังนั้นเขาเลยนิยมเดินก่อน แล้วพอกำหนดจิตได้แล้วค่อยย้ายมานั่ง
ผมเองไม่ได้เดินบ่อยนัก หรือเดินก็ไม่ได้เดินในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เพราะอยู่ในเมืองหาที่เดินยาก เลยยังไม่มีประสพการณ์ในการประคองจิตขณะเปลี่ยนจากเดินมานั่ง อยากลองอยู่เหมือนกัน ฟห
