Just another gu

เมื่อเช้านั่ง หรือเมื่อคืนไม่รู้ ความจำสั้นสุดๆ ได้ทริกในการบริกรรมนิดหน่อย คือมีปัญหาเดิมว่า บริกรรมแล้วใจร้อน ใจไหว เพราะจับจังหวะไม่ถูก ก็ได้ทริกมาใหม่ว่า บริกรรมไปนั่นแหล่ะ ความเร็วช้าก็อิงตามอารมณ์เป็นหลัก ถ้าจิตมันจะหลุดง่าย ก็บริกรรมถี่ ถ้าจิตเริ่มนิ่งก็บริกรรมช้าหน่อยๆ แต่วิธีบริกรรมสายหลวงปู่เสาร์นี่คือ ให้ต่อเนื่อง อย่าเว้นช่วง ส่วนเรื่องจังหวะนี่ได้แล้ว คือปรับเอาตามความเหมาะสม ไม่มีตายตัว

จุดที่บริกรรม ตอนแรกนั่งเจอปัญหาว่า จะเอาคำบริกรรมไว้ที่ไหน เพราะพอเริ่มแรกคำบริกรรมมันไปติดที่ลมหายใจ เพราะเคยชินกับการเอาคำบริกรรมไว้ที่ลมหายใจ ทำให้จังหวะการให้ใจมันรั่ว ส่งผลให้หัวใจเต้นเร็ว จิตเลยไม่นิ่ง ก็เลยลองย้ายจุดที่บริกรรม เอาคำบริกรรมไปไว้ที่หน้าผาก ก็เจอปัญหาอีก คือมันต้องมาคอยห่วงทั้งคำบริกรรม ทั้งตำแหน่งที่บริกรรม เลยได้ทริกในการบริกรรมแล้วว่า ไม่ต้องไว้ตรงไหนเลย แค่บริกรรมไปเท่านั้น ไม่ต้องสนใจตำแหน่ง

บริกรรมพุทโธ ยังคงมีปัญหากับคำบริกรรมพุทโธ คือคำมันสั้นไป แล้วมันบริกรรมยาก เหมือนให้พูดคำว่า มะม่วง เร็วๆ จากสองคำมันจะรวมเป็นคำเดียว หรือคำครึ่ง แล้วมันจะกลายเป็นคำที่ไม่รู้เรื่อง เมื่อเช้าน้อยมาส่ง ก็ลองนั่งบริกรรมมาเรื่อยๆ จาก พุทโธๆ มันกลายเป็น พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เมื่อไหร่ไม่รู้ ก็เลยลองบริกรรมต่อ พบว่า เออ เข้าท่าดีหว่ะ ก็ไว่จะลองยึดคำบริกรรมอันนี้ไว้ใช้ดู โดยจะบริกรรมต่อเนื่องแบบสายหลวงปู่เสาร์อยู่

บริกรรมพุทโธตามแบบหลวงปู่เสาร์มาได้เกือบอาทิตย์ รู้สึกว่าดีเหมือนกัน คือแม้ว่าจิตจะเผลอส่งออกนอกบ้าง แต่มันจะไม่ปล่อยพุทโธ คือถ้าบริกรรมแบบจับลม ถ้าจิตหลุดคำบริกรรมจะหายได้ง่าย

ตอนนี้มีปัญหาคือ เราจะปล่อยพุทโธมาจับลมตอนไหน เพราะคืนก่อนลองไม่ปล่อยเลย มันจับไปจนเลิก ได้ใจจริงพับผ่า

ช่วงนี้พบปัญหาคือ ยังจับจังหวะไม่ถูก ว่าจะบริกรรมเร็วช้าถี่ห่างสักแค่ไหน ถ้าถี่ไปมันก็เหมือนใจร้อน แถมทำให้จังหวะการหายใจแกว่งและถี่อีกด้วย

หลังจากตั้งใจว่าจะเริ่มนั่งโดยใช้อุบายนับเลขเป็นตัวประคองจิต ก็ช่วงหลังมานี้เริ่มรู้ตัว คือพอนับเลขไปด้วยแล้ว มันกลายเป็น จิตเราไปอยู่กับเลขซะหมด (กลายเป็นนั่งนับเลขไป) ไม่อยู่ที่สัมผัสของลมที่จมูกเลย ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นผลเสียหรือเปล่า เพราะเวลาทำคนอื่นเขาทำสมาธิโดยนับลูกประคำเขาก็ต้องเอาจิตอยู่กับเลขเป็นหลัก หรือเปล่าหว่า ไม่เคยนับเหมือนกัน

แต่คือ ตอนนี้จะพยายามใหม่ คือจะพยายามประคองจิตให้อยู่กับลม แล้วให้ตัวนับเลข เป็นตัวประคองไม่ให้จิตออกนอกไปนานเกิน เท่านั้น

ส่วนหนึ่งที่คิดว่าต้องเอาลมเป็นใหญ่คือ เพราะเวลาจิตขยับเข้าสู่อารมณ์สมาธิแล้ว ตัวนับเลขจะหายไป เหลือแค่บริกรรมพุทโธ กับลม เท่านั้น แล้วถ้าเข้าถึงอุปจารสมาธิตัวบริกรรมถึงจะค่อยหายไปอีกที อันนี้ก็ไม่รู้ว่าเคยถึงขั้นอุปจาระรึยัง (อ่านมาจากหนังสืออีกที) คิดว่ายังไม่น่าจะเคย แต่เรื่องการเดินทางของจิตนี่ละเอียดมาก ถึงหรือไม่ถึงนี่ตอบยากถ้ายังไม่ชำนาญ ในขั้นนั้นๆ

ที่นี้ ข้อดีของการเอาจิตไว้ที่ลมก็พอจะอธิบายเป็นขั้นได้แบบนี้

• ความว่าง > ลมหายใจ > บริกรรมพุทโธ > นับเลข
• ความว่าง > ลมหายใจ > บริกรรมพุทโธ
• ความว่าง > ลมหายใจ
• ความว่าง

คือเวลาที่จิตมันจะถอนองค์ประกอบออกทีละชั้นมันจะง่าย และเป็นลำดับไป ไม่มีกระโดด

ปล. อันนี้เข้าใจเอาเองนะ เข้าใจผิดถูกยังไงไม่รู้ ต้องรอให้เก่งกว่านี้ก่อน

เคยเห็นตามหนังสืออยู่พอสมควร เรื่องวิธีการสอนของหลวงปู่เสาร์ คือหลวงปู่เสาร์จะให้อารมร์กรรมฐานว่า “ก็บริกรรมพุทโธสิ” เมื่อเช้าก็เอะใจว่า “ก็ บริกรรมพุทโธสิ พุทโธ พุทโธ พุทโธ” คงหมายถึง บริกรรมถี่ๆ โดยไม่ต้องสนใจลมหายใจ พอนึกสงสัยได้ไม่นานแค่ชั่วแว๊บเดียว ก็เปิดหนังสือหลวงพ่อพุธอธิบายเรื่องนี้พอดี เป็นอันว่าเข้าใจถูก (ผมอ่านหนังสือตอนเข้าส้วมครับ แล้วก็ หลวงพ่อพุธเป็นศิษย์หลวงปู่เสาร์ มั๊งนะ) จริงๆเลยการบริกรรมแบบนี้ก็คือ เพื่อไม่ให้จิตมีช่องว่างให้ตัวคิดแทรกเข้ามาได้เลย เพราะบริกรรมตามจังหวะหายใจมันก็ยังห่างช่วงกันเกินไป ก็เท่าที่ลองแบบลวกๆ พบว่า ก็ไม่ได้ช่วยเท่าไหร่ ตัวคิดยังแทรกได้เหมือนเดิม แถมแทรกแล้วรู้ตัวช้ากว่าบริกรรมแบบนับเลขไปด้วยซะอีก ก็ อาจเพราะอันนี้มันไม่ตรงจริตผมเอง หรือผมยังลองไม่เยอะพอไม่รู้

ช่วงหลังที่หันกลับมานั่งจะพยายามไม่บริกรรมตัวเลข เพร่ะอยากให้จิตว่างเหลือแค่ตัวพุทโธ แต่หลังจากสงกรานต์แล้วนั่งไม่ได้เรื่อง เมื่อวันศุกร์กลับมานั่งเลยลองบริกรรมตัวเลขใหม่ ปรากฏว่าได้เรื่องขึ้นหน่อย อีกอย่างผมเปลี่ยนสูตรในการบริกรรมด้วย

ก็ ก่อนหน้าที่จะหยุดนั่งไปรอบก่อนผมใช้สูตรในการบริกรรมเป็น พุทเข้า โธออก 1 คือ 1รอบ ไล่เลขไปเรื่อย จนถึง5 นับเป็น 1ยก พอยกสองก็นับถึง6 เพิ่มไปเรื่อยจน 10 แล้วกลับมาขึ้นยกแรกใหม่ ก็รู้สึกว่า วิธีนี้ไม่เวิร์ค จิตเรากังวลเรื่องกลัวจะหลงเลขมากไป มันพะวงว่านี่เลขเท่าไหร่ อยู่ในยกไหน

ส่วนตอนนี้ปรับมาเป็นสูตร Simple คือ พุท โธ 1 ไล่ไปเรื่อยๆ ก็ ครั้งที่ผ่านไปนับไปได้ 130 ก็ ไม่เคยนับได้เท่านี้มาก่อน อีกอย่างเปลี่ยนขั้นตอนเล็กน้อย คือ เมื่อก่อนก็เคยใช้สูตรนี้อยู่ และถือว่าเป็นสูตรที่ใช้บ่อย แต่ทุกครั้งที่ใช้ผมจะพยายามไม่ให้มีตัวคิดแทรก ถ้ามีตัวคิดแทรกจะกลับไปนับหนึ่งใหม่ ซึ่งกลายเป็นทำให้เราเครียด ครั้งนี้เลยช่างตัวคิดมัน นับไปเรื่อย บางทีมีนับซ้ำมั่งก็ช่างหัวมัน

การนับแบบนี้จะเจอปัญหาบ้าง เวลากายเริ่มนิ่ง คือถ้ากายนิ่งจังหวะการหายใจจะช้า และเบา ทำให้เจอตัวคิดเข้ามาแทรกได้ ไอ้แทรกเปล่าๆไม่เท่าไหร่ แต่มันทำจิตหลุดด้วยนี่แหล่ะ ก็ ถ้าจังหวะการหายใจยาว ผมจะเพิ่มคำบริกรรม คือ จาก พุท โธ 1 เป็น เข้าพุธ ออกโธ 1 หรือถ้ากว่านั้นก็เป็น หายใจเข้าพุท หายใจออกโธ นับ1 เคสนี้เป็นแบบยาวสุด

คิดว่าจากนี้คงใช้ตัวเลขช่วยเป็นหลักละ เพราะปกติจะพยายามไม่ใช่เลข จนกว่าจะรูสึกว่านั่งไม่ได้เรื่องแล้ว หรือนั่งจนใกล้ๆจะเลิกแล้ว ซึ่งมันกลายเป็นนั่งแล้วไม่ได้อะไรเลย เพียงเพราะเหตุผลว่า ไม่ต้องการตัวคิด ก็คราวนี้เอาใหม่ จะเริ่มนับตั้งแต่นั่งเลย