Just another gu

ช่วงนี้กลับมานั่งได้อย่างต่อเนื่องอีกครั้ง โดยมากจะเป็นนั่งช่วงเช้านอกห้อง ไม่มีคนกวน และเลิกตั้งนาฬิกาปลุก เพราะเด็กๆปิดเทอมอยู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องระยะเวลาต้องออกจากสมาธิมากนัก แค่กะๆเวลาเอาเองไม่ให้ไปทำงานสายเกิน

ก็ช่วงแรงตอนเริ่มกลับมานั่งไม่สามารถเข้าสมาธิได้เลย ติดหลุดตลอด เหมือนฝึกใหม่ รู้สึกเสียเวลาและน่าหงุดหงิดมาก เลยปรับใหม่ มาลองเป็นเดินก่อน แล้วค่อยนั่ง เหมือนเวลาเข้าค่ายที่มหาจุฬา ก็ดีขึ้นเยอะ

เลยได้พบว่า จริงๆแล้วความสุขจากวิปัสนากับความสุขจากอารมณ์สมาธินั้นมันคนละรสชาติกัน คือมันอร่อยคนละแบบ

ก็ช่วงนี้เลยปรับเป็นทำวิปัสนาหมดเลย ทั้งเดินทั้งนั่ง มีบ้างที่พาทำนั่งหนอจนเริ่มนิ่งก็ลองปรับจิตเข้าอารมณ์สมาธิดู แต่ทุกครั้งที่เข้าสมาธิจะหลุดตลอด คือจิตฟุ้งซ่านเหมือนปกติ

แต่ถ้าทำนั่งหนออย่างเดียวจิตจะไม่ค่อยหลุด ถึงหลุดก็หลุดไม่นาน แล้วก็ทางในการนั่งจะไม่ค่อยเปลี่ยน คือถ้าหลังตรงก็จะตรงอยู่แบบนั้นเลย จะไม่มีหลังค่อมจะไม่มีตัวเอียง ก็แปลกดี

หวังว่าจะไม่เสื่อมอีก กว่าจะฟื้นเข้าที่แต่ละทีนี่ลำบาก

ตัวรู้ คือ พอเริ่มนั่งได้บ่อยๆ จิตมันเกิดตัวรู้ขึ้น ไอ้ตัวรู้นี่มันแปลกๆ คือมันจะเป็นสิ่งที่มาตอบข้อสงสัยของเราให้ คือมันจะเป็นอะไรที่มาคอยให้คำตอบในข้อสงสัยของเราในหัวข้อที่เกี่ยวกับธรรมะ

เช่น เราสงสัยว่า เอ ที่สอนแบบนี้ หมายถึงแบบนี้รึเปล่าน๊า คือเราก็สงสัยเหมือนคนขี้สงสัยนี่แหล่ะ แต่ก็ไม่ได้ไล่หาคำตอบหรือพยายามขบคิดอะไร เหมือนตัวสงสัยมันโผล่ขึ้นมาลอยๆ ที่นี่ เวลาเรานั่ง พอจิตเป็นสมาธิแล้ว อยู่ดีๆ ตัวคิดมันก็โผล่ขึ้นมาเอง คือมันเป็นความคิดนี่แหล่ะ แต่เราไม่ได้เป็นคนคิด แล้วไอ้สิ่งที่รู้ขึ้นมานี้ เราก็ไม่ได้เคยรู้มาก่อน ไม่เคยได้อ่านหนังสือมาก่อน แต่มันรู้ขึ้นมาเอง มันบอกขึ้นมาเอง คือไม่ได้ใช้สมองพยายามขบคิดอะไร แค่ตัวคิดมันโผล่ขึ้นมาบอกแค่นั้น

นี่แหล่ะ ที่เขาเรียก ศีล สมาธิ ปัญญา

ก็ ตะกี๊มีโอกาสได้นั่ง จิตล่องลอยความคิดฉวัดเฉวียนเช่นเคย แล้วพบว่า เมื่อถึงจุดนึงแล้ว มันจะเข้าอารมณ์สมาธิเอง แต่คือช่วงที่จะเข้าถึงนั้นคือ ช่วงที่เริ่มบังคับจิตให้อยู่กับลมหายใจได้อย่างต่อเนื่องแล้ว คือต่อเนื่องนิดเดียวนะ ประมาณว่า ใช้เวลานั่งพอสมควรแล้ว แล้วพอตัวคิดมันโลดแลนจนหมดมุขแล้ว จิตก็จับลมได้ง่ายขึ้น แล้วเข้าสู่อารมณ์สมาธิ

ช่วงที่เสียเวลาก่อนจะเข้าสู่อารมณ์สมาธิได้นั้น ผมเรียกว่า เวลา Boot

คิดว่าถ้าเราฝึกบ่อยช่วงเวลาในการ Boot ระบบจะสั้นลงได้ อันนี้ก็ต้องไปจัดสรรเวลาฝึกเอา

ไม่รู้ว่าเริ่มเข้าสู่อารมณ์นี่เรียกขณิกสมาธิไม๊ แต่จะเรียกอะไรก็ช่างมันเหอะ

เมื่อเช้านั่งแล้วลองกำหนดใจใหม่ คือไม่สนใจแล้วว่านั่งแล้วจะได้อะไร คือปกติจะพยายามลุ้นว่าครั้งนี้จะได้อะไร จะได้ปีติไม๊ เกิดนิมิต หรือจะถึงอะไร ซึ่งถ้าลองพิจารณาให้ดีแล้ว การนั่งเพื่อไปนิพพานมันไม่ได้นั่งเพื่อให้เก็นอะไร แต่การเข้านิพพานมันมีกฏง่ายๆ คือตัดกิเลสให้ได้ ดังนั้น นั่งแล้วได้อะไรเห็นอะไรนั้นไม่ใช่สาระเลย

ก็ กำหนดจิตใหม่คือ ตั้งความปราถนาของการนั่งไว้ว่า เราจะนั่งเพื่อให้จิตให้ใจสงบ พอเท่านั้นแล้ว เมื่อเช้านั่งก็รู้สึกสบายกว่าทุกที เพราะมันปราศจากการเผ้าดูการบีบคั้น คล้ายว่ามาทำงานวันที่หัวหน้าไม่มานั่นแหล่ะ