สักครู่คุณเมียโทรมา ว่าที่ทหารไม่ให้ขายต่อแล้ว ก็พอเดาได้ว่ามันน่าจะมีปัญหาอยู่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะมีปัญหาได้ขนาดที่เขาไม่ยอมให้ขาย
ก็ มันก็ประมาณนี้แหล่ะ ยอมหักไม่ยอมงอ แต่คนที่หักน่ะมัน ไม่รู้มันจะสร้างปัญหาไปจนถึงเมื่อไหร่ และเมื่อไหร่ที่มันจะรู้และจะยอมรับ ว่าตัวมันเองน่ะคือตัวปัญหา
ก็เซ็งอยู่ แต่คนที่น่าสงสารรสุดก็ตัวมันน่ะแหล่ะ หาความสุขไม่ได้ไม่ว่าจะกรณีใดๆ
ตอนนี้ดึงแฟนเข้ามาช่วยทำบริษัทแล้ว หน้าที่หลักคือ งานธุรการทั่วไป ติดต่อลูกค้า ขายของ เก็บตังค์ ทำบัญชี
ปัญหา
1. ถ้าไม่ให้แฟนช่วย ผมจะขายของไม่ได้ เพราะไม่มีเวลาว่างจะติดต่อลูกค้าด้วยตัวเองได้
2. ถ้าเอาแฟนมาช่วย มันจะวุ่นวาย ละโมบ อยากได้ทุกอย่าง รู้ได้ ไม่รู้เสีย จนทำผู้คนวงแตกหมด
3. ทำไปเรื่อยๆ เท่าที่ทำได้อย่างปัจจุบัน ก็ไม่ได้ โอ๊ตก็อยากให้วางแผนให้ใหญ่ ทำให้โตทำให้เร็ว
4. ลาออกไปทำเอง อดตายพอดี กว่าจะมีงานเข้ามากพอ
5. ให้ลูกน้องทำหน้าที่แทนแฟนทั้งหมด ไม่ได้ลูกทีมมีแต่คนเทคนิค ขายของไม่ได้ เจรจาต่อรองไม่เป็น
นี่เพิ่งเริ่มคุยกะแฟนได้ไม่นานก็พอจะเห็นแววแล้ว ลองได้ทำจริง ไม่นานลูกน้องหายเกลี้ยง
แฟนผมปัญญาไม่ดี ไม่ใช่ว่าดูถูก แต่มันเป็นเรื่องที่เป็น เป็นเรื่องของกรรมที่ทำกันมา แฟนผมไม่รู้จักทำงานขาดทุน เพื่อไปหวังฟันกำไรในอนาคต ไม่รู้จัก ปล่อยให้เข้าเนื้อเพื่อเปิดโอกาสธุรกิจ แฟนผมคิดได้แค่ว่า “ฉันต้องได้ ฉันต้องไม่เสีย”
บ่อยๆที่ผมมีทางเลือกได้ไม่มากนัก ต้องอยู่ในสถานะการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสมอ ซึ่งมันก็คงเพราะอกุศลกรรมใดที่ผมทำมา ไม่ก็ อาจเป็นกุศลกรรม ที่ทำให้ผมต้องเผชิญเรื่องน่าเบื่อในทางโลก เพื่อจะได้อยากที่จะตัดออก
พักนี้ต้องเริ่มเล่นบทนักธุรกิจบ้างแล้ว ตั้งใจไว้ว่า ในหนึ่งปีจะทำงาน ByDoing เต็มตัว เป็นนักธุรกิจต้องเล่ห์เหลี่ยมนิดนึง ต้องทันคน อีกหน่อยผมคงกลายเป็นคนกะล่อน (จิงๆก็คงจะไม่ขนาดนั้นล่ะมั๊ง)
