Just another gu

ผมพยายามอย่างตลอดที่จะไม่ให้ใครรู้ว่าสนใจในเรื่องพุทธศาสนา ไม่ว่าจะเป็นการปฏิบัติ ตักบาตร อ่านหนังสือ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่นั่นแหล่ะ มันไม่สามารถปิดได้มิด และปิดได้นานหรอก

ส่วนเหตุที่ไม่อยากให้ใครรู้คือ เวลาแม่ผมรู้ ก็ชอบจะเอาไปคุยว่าลูกตัวนั้นดี ส่วนถ้าเมียรู้ คุณเมียก็จะชอบเอามาจิก ว่าคนธรรมะธรรมโมน่ะ เขาไม่แบบนี้แบบนั้นหรอก สรุปง่ายๆก็มีสองสาย คือเอามาพูดชม กับเอามาพูดด่า

ก็รู้อยู่ล่วงหน้าแล้วว่าต้องเจออะไรลักษณะนี้ แต่ถ้ามัวแต่ห่วงว่าใครจะรู้ก็ไม่ต้องได้ปฏิบัติกัน หลังๆก็เลยวาง จะรู้ก็รู้ จะชมก็ชม จะเอามาจิกด่าก็ให้ด่า เพราะมันสุดที่เราจะไปควบคุม

มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่คนสองคนต้องมาจบด้วยด้วยเรื่องโง่ๆ แต่คนน่าสงสารสุดก็คงจะเป็นเด็ก แต่ถ้าต้องให้ผมอยู่ทนทุกข์ทรมานกับเรื่องโง่ๆอีก ผมก็ไม่อยากละ ถ้ามันจะจบลงตรงนี้ ก็คงเป็นเพราะผมได้ใช้กรรมหมดแล้ว ส่วนเรื่องวิบากของเด็กๆ ก็คงต้องเป็นเรื่องของกรรมที่ทำกันมาของแต่ละคน แต่ถึงอย่างไร ผมก็ไม่อยากจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้ว มันน่าทรมานที่จะต้องอยู่กับเรื่องโง่ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

ด่าทำไม

คือ ภรรยาผมจะเป็นคนขี้บ่นมาก บ่นกึ่งๆด่า หรือจะเรียกว่า ด่าซ้ำๆจนเรียกว่าบ่นก็ได้

ตัวอย่าง เช่น ตะกี๊มันบ่นว่า ผมไม่ทำไรเลย ออกจากห้องน้ำก็ไม่ปิดไฟ ทั้งที่ ผมเข้าห้องน้ำก่อน แล้วมันแทรกเข้าไป แล้วมันก็เป็นคนออกจากห้องน้ำทีหลังมันก็ยังบ่นได้ แล้วพอผมเดินเข้ามาในห้อง ก็เจอขวดนมของวันนี้ วางบูดอยู่ในห้อง พร้อมกับพัดลมที่ไม่ได้ปิด ทั้งที่มันก็อยู่บ้าน ไม่ได้ไปทำงาน แต่ผมก็ไม่บ่นไร เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร

เวลามันบ่นอย่างไม่เป็นสาระ หรือไม่เกิดประโยชน์ แม่ผมจะชอบด่ามันกลับ แล้วก็บางครั้งจะบ่นๆผม ว่าทำไม่ไม่บ่นมันล่ะ ทำไมไม่ด่ามันล่ะ คือผมอยากจะบอกแม่นะ ว่าทำไม แต่ด้วยความที่ผมไม่ค่อยคุยกับแม่นัก ซึ่งยังไม่รู้สาเหตุ เลยได้แต่ปล่อยไว้

ทีนี้ มาดูกันว่า ถ้าเมียผมบ่น หรือด่า แล้วผมด่ากลับ จะมีใครได้อะไร และใครเสียอะไร ขอแยกแค่ บุคคลที่หนึ่ง และบุคคลที่สองพอ ได้ไม่เยอะมาก