เมื่อคืนนั่งจัดการเมล์ให้พี่นพดลของเว็บ m2mfoil.com นั่งทำอยู่นาน เสร็จก็เข้าห้อง เดินเข้ามาเจอเมียนั่งสมาธิอยู่ อุ๊บส์ ตกใจ รู้สึกคุ้มค่ามากที่พามันไปด้วย แม้ภาพรวมจะยังไม่มีอะไรดีขึ้น มันยังคงบ่นด่าอยู่เช่นเคย แต่การเริ่มปฏิบัติแล้วก็ถือเป็นสัญญาณอันดี
ก็ ส่วนตัวเมื่อคืนกับเมื่อเช้านั่งไม่ได้เลย ตอนดึกก็ รอคุณเมียหลับ ก็ง่วงซะไม่ได้นั่ง ตอนเช้าก็ ตื่นเสร็จ เผลอหลับต่อ เช้าเลย เลยไม่ได้นั่ง
หวังว่าคุณเมียจะดีขึ้น ดีขึ้น
ก็มีค่ายของ มหาจุฬา อีก เป็นวันเสาร์อาทิตย์นี้ ก็คุยกะคุณเมียว่าจะให้ไปด้วย ก็รอลุ้นว่าจะฝากเด็กๆกะตุ่มได้ป่าว แต่คิดอยู่ว่า คุณเมียจะต้องมีข้ออ้างไม่อยากไป คือมันต้องมีปัญหาอะไรขึ้นมาแน่นอน ก็ เอาว่าถ้ามันไม่อยากไปก็จะไม่เซ้าซี้แหล่ะ
แต่ก็เข้าใจ เหมือนทุกๆคนแหล่ะ ชอบจะบ่นว่า อยากไปปฏิบัติธรรม แต่ไม่ค่อยมีเวลา แต่พอเอาเข้าจริง มีเวลา มีโอกาส ก็จะสร้างข้อแม้ขึ้นมาเพื่อไม่ไปอยู่ดี สรุปง่ายๆว่า ถ้าจะไปซะอย่างมันไม่มีปัญหาหรอก อย่างผมคราวก่อนที่ไปก็ยังป่วยจากหวัดที่โคราชอยู่ แต่ถ้ามุ่งมั่นมันก็ได้หมดแหล่ะ
สักครู่คุณเมียโทรมา ว่าที่ทหารไม่ให้ขายต่อแล้ว ก็พอเดาได้ว่ามันน่าจะมีปัญหาอยู่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะมีปัญหาได้ขนาดที่เขาไม่ยอมให้ขาย
ก็ มันก็ประมาณนี้แหล่ะ ยอมหักไม่ยอมงอ แต่คนที่หักน่ะมัน ไม่รู้มันจะสร้างปัญหาไปจนถึงเมื่อไหร่ และเมื่อไหร่ที่มันจะรู้และจะยอมรับ ว่าตัวมันเองน่ะคือตัวปัญหา
ก็เซ็งอยู่ แต่คนที่น่าสงสารรสุดก็ตัวมันน่ะแหล่ะ หาความสุขไม่ได้ไม่ว่าจะกรณีใดๆ
เมื่อเช้าง่วงมาก นั่งถึงขั้นหลับสัปงกเลย จิงๆถ้ามีที่ได้สลับไปเดินจงกรมน่าจะดีขึ้น
ส่วนเมื่อคืนนั่งอ่านกระทู้อภิญญา เจอกระทู้น่ากลัว พอนั่งๆก็ติดอารมณ์กลัวๆนิดๆ ปรากฏว่าสมาธิรวมตัวเร็วดี ก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุ แต่นั่งไปได้แป๊บเดียว สักสิบนาทีนิดๆได้มั๊ง เพราะคุณเมียยังไม่นอน เดินเข้าห้องมา เลยต้องออกจากสมาธิก่อน จะนั่งต่อรึก่อน กว่ามันจะหลับจนได้นั่งเราก็คงง่วงจนนั่งไม่ไหวแล้วล่ะ
ผมพยายามอย่างตลอดที่จะไม่ให้ใครรู้ว่าสนใจในเรื่องพุทธศาสนา ไม่ว่าจะเป็นการปฏิบัติ ตักบาตร อ่านหนังสือ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่นั่นแหล่ะ มันไม่สามารถปิดได้มิด และปิดได้นานหรอก
ส่วนเหตุที่ไม่อยากให้ใครรู้คือ เวลาแม่ผมรู้ ก็ชอบจะเอาไปคุยว่าลูกตัวนั้นดี ส่วนถ้าเมียรู้ คุณเมียก็จะชอบเอามาจิก ว่าคนธรรมะธรรมโมน่ะ เขาไม่แบบนี้แบบนั้นหรอก สรุปง่ายๆก็มีสองสาย คือเอามาพูดชม กับเอามาพูดด่า
ก็รู้อยู่ล่วงหน้าแล้วว่าต้องเจออะไรลักษณะนี้ แต่ถ้ามัวแต่ห่วงว่าใครจะรู้ก็ไม่ต้องได้ปฏิบัติกัน หลังๆก็เลยวาง จะรู้ก็รู้ จะชมก็ชม จะเอามาจิกด่าก็ให้ด่า เพราะมันสุดที่เราจะไปควบคุม
